22.6 C
Latur
Monday, January 18, 2021
Home विशेष मी देव पहिला

मी देव पहिला

एकमत ऑनलाईन

लातूर : एका भयाण रात्री मंदिराच्या पायरीवर लाईटच्या उजेडात एक साधारण पंधरा वर्षाचा मुलगा अभ्यास करताना पहिला. थंडीचे दिवस होते. कुडकुडत होता पण मग्न होता वाचनात. हप्त्यातून दोनदा त्या रस्त्याने मी जात असायचो. दिवसा कधी दिसत नसायचा. खुप जिज्ञानासा होती त्या मुलां बद्दल जाणण्याची. एक दिवस रात्री उशिरा जेवण करुन मी त्या रस्त्याने गाडी घेऊन निघालो होतो. मनात आलं तो मुलगा जर तेथे असेल तर त्याच्यासाठी काहीतरी पार्सल घेऊन जाऊ. रात्रीचे साडेबारा वाजले असतील. मी त्या मंदिराकडे आलो तर तो मुलगा नेहमीप्रमाणे मंदिराच्या पायरीवर अभ्यास करत दिसला. मी गाडी थांबवली. त्याच्या जवळ गेलो.

मला बघून तो गालातल्या गालात हसला. जणू माझी त्याची जुनी ओळख असावी. मी म्हणालो बाळ तू रोज इथे बसून का अभ्यास करतोस. सर माझ्या घरात लाईट नाही. माझी आई आजारी असते. दिव्यात रॉकेल घालून अभ्यास करायला माझी ऐपत नाही. बाळ तू मला बघून गोड हसलास का? सर तुम्ही देव आहात का? नाही रे. सर तुम्ही माझ्यासाठी देवच आहात. ते जाऊदे तू जेवलास का? मी तुझ्यासाठी खाऊच पार्सल आणलं आहे. सर म्हणूनच मी हसलो. मला माहीत होत. तो कोणत्याही रुपात येईल. पण मला उपाशी नाही ठेवणार. मी जेंव्हा जेंव्हा उपाशी असतो तो काहींना काही मला देतोच.

कधी नवसाचे पेढे तर कधी फळ तो मला देऊन जातो. आज मी उपाशी होतो पण निर्भीड होतो. मला माहीत होत. तो काहीतरी कारण करुन मला भेटायला येणार आणि तुम्ही आलात. तुम्ही देव आहात ना ! मी निश:ब्द झालो, नकळत माझ्याकडून पुण्याचं काम घडत होतो. रोज कर्जाच्या ओझ्याखाली दबताना देवाला कोसत होतो त्याने आज मला देवाची उपाधी देऊन लाजवल होत. त्याने अर्धवट खाऊ खाल्ला आणि म्हणाला सर तुम्ही इथेच थांबा. मी अर्ध माझ्या आईला देऊन येतो.

माझे डोळे तरळले. त्याला काही विचारण्या अगोदरच त्याने सार काही कृतीतून सांगितलं होत. तो पाच मिनिटांनी परत आला. त्याच्या ओंजळीत पारिजातकाची फुल होती. सर माझी आई सांगते ज्या परमेश्वराने आपल्या पोटाची खळगी भरली त्याच्या चरणी ओंजळीभर फुल तरी व्हावीत. क्षणभर डोळे बंद केले आणि त्या बंद दारातल्या पाषाणाकडे पाहिलं तर तेही मला त्या मुलांच्या गोड हसण्यासारखं वाटल. नंतर कोरोनाच्या भीतीने लॉकडाऊन झालं. शाळा कॉलेज बंद झाल्या. देवळं ओस पडली. देवळांन टाळ ठोकली आणि रस्त्यावर शुकशुकाट झाला. असच एके दिवशी त्या मुलाची आठवण झाली आणि मुद्दाम त्या देवळाकडे डोकावलं. रात्रीची वेळ होती. देवळाच्या पायरीवरील लाईट बंद होती आणि तो मुलगा कुठेच दिसला नाही. वाईट वाटल मला. या महामारीत कुठे गेला असेल हा मुलगा? काय खात असेल. कस जगत असेल. नाना प्रश्न आव आणून उभे राहिले. कोरोनाच्या महामारीत असंख्य प्राण गमावले.

असाच आमचा एक मित्र पॉजिटीव्ह होऊन दगावला. मी त्याच्या अंत्यसत्काराला मशानात गेलो होतो. अंत्यसत्कार झाले. सर्व आपल्या घरी निघाले. निघताना हात पाय धुवावे म्हणून मंदिरा शेजारील नळावर गेलो. पाहतो तर तो मुलगा नळावर स्मशानात टाकलेले प्रेतावरचे सफेद कपडे धुऊन त्या स्मशानाच्या भिंतीवर वाळत टाकत होता. मला बघून त्याने आवाज दिला. सर, अरे तू इथे काय करतोस? सर आता मी इथेच राहतो. आम्ही घर बदललं. भाड भरायला पैसे नव्हते. त्यातच लॉकडाऊनमध्ये मंदीर बंद झालं आणि पायरी वरची लाईटही बंद झाली. मग मला घेऊन आई इथे आली. काही झालं तरी शिक्षण थांबता कामा नये असं तीने सांगितलं आहे. त्या मंदिराचे दरवाजे बंद झाले पण या मंदिराचे दरवाजे कधी बंद होत नाहीत. तिथे जिवंत माणस यायची आणि इथे मेलेली. या लाईटखाली माझा अभ्यास सुरु असतो. सर मी हार नाही मानली.

आई सांगायची ज्याने जन्म दिला तोच पोटाची खळगी भरणार. मग तुंझी आई कुठे आहे ? सर ती कोरोनाच्या आजारात गेली. तीन दिवस ताप खोकला होता. नंतर दम अडकला. मी कुठे गेलो नाही. इथे पडलेल्या तुटक्या, अर्ध जळलेल्या लाकडांनी तिला अग्नी दिला. १४ दिवस इथंच या खोपीत होम कोरनटार्इंन राहिलो. सरकारी कायदा मोडू नकोस, तो आपल्या भल्यासाठी असतो, असं ती सांगायची. आईच्या अस्थीसमोरच्या नदीत विसर्जित केल्या आणि काल इथल्या स्मशानातल्या अग्नी देणाºयांना जेवण करुन घातलं आणि आईच क्रियाकर्म आटपलं. सर तरी मी हरलेलो नाही, पण दु:ख एव्हढच आहे की मी पास झालेलो पाहायला आई या जगात नाही. ती जिथे ज्या जगात असेल तिथे खूप खूष असेल हे माझं यश बघून. कालच माझा रिजल्ट लागला आणि मी शाळेत पहिला आलोय. आता पुढच्या शिक्षणाचा खर्च माझे शिक्षक करणार आहेत.

पण आता तर खरी अडचण उभी राहिलीय. आॅनलाईन अभ्यास करायला माझ्या जवळ मोबाईलसुद्धा नाही. सर तुम्ही का वाईट वाटून घेता , तुम्हाला मी पास झाल्याचा आनंद नाही झाला. सर तुम्ही कुठे जाऊ नकात, इथेच थांबा. त्याने छोट्याश््या डब्यातून साखर आणली होती. चिमूटभर माझ्या हातावर ठेवली़ सर तोंड गोड करा. तो डबा ठेवायला त्या खोपीत गेला तोवर मी माझ्या तोंडावर त्या नळाचं पाणी मारुन भानावर आलो. भरलेले डोळे लपवण्यासाठी तोंड धुतले. सर, मला माहीत होते. देव या जगात आहे आणि तो माझ्या आनंदात माझी पाठ थोपटायला नक्की येणार. त्याने पुढे काही बोलण्या अगोदरच मी माझ्या खिशातला माझा नवा मोबाईल त्या मुलाच्या हातावर टेकवला आणि त्याची पाठ थोपटून निमूटपणे बाय करुन स्मशानाबाहेर चालू लागलो. आता दर महिन्याला मी त्याच रिचार्ज करतो न सांगता. मी त्या मुलाच्या डोळ्यात देव पहिला.

Read More  न.प. चे कामावर उपविभागीय आधिकारी अहिल्या गाठाळ यांची नाराजी

ताज्या बातम्या

आणखीन बातम्या

1,409FansLike
122FollowersFollow
SubscribersSubscribe

लोकप्रिय बातम्या